Mehdi (a.s.)’ın Resulüllah (s.a.v.) aşkı
O’nun Allah sevgisinden sonra Allah’ın Peygamberine olan sevgisi gelirdi. Vâdedilen Mesih’in bu sevgisinin de bir benzeri yoktu. Kendisi bunu bir beyitle şöyle açıklar:
“Allah’a karşı olan aşkımdan sonra Muhammed’in (s.a.v.) aşkı ile sarhoşumdur. Şayet bu kâfirlik ise, Allah şahit olsun ki ben koyu bir kâfirim.”[1]
Vâdedilen Mesih’in (a.s.) oğlu Hazreti Mirza Beşir Ahmed (r.a.) şöyle demişti: “Bu mütevazı kulunuz Vâdedilen Mesih’in bir oğluyum. Bu benim için öyle kutsal nimettir ki bundan dolayı Allah’a olan şükranımı ifade etmek için buna lâyık kelime bulamadığım gibi, buna lâyık bir minnettarlığın nasıl olabileceği hakkında da fikrim yoktur. Bununla birlikte bir gün öleceğim ve Allah’ın huzuruna çıkacağım. Bunu hatırımda tutarak ve daima benimle birlikte bulunan ve beni görmekte olan Allah’ı şahit göstererek tasdik ediyorum ki Hazreti Resulüllah’ın (s.a.v.) sadece isminin anıldığı her hangi bir fırsatta Vâdedilen Mesih’in (a.s.) gözlerinden yaş boşanmamış olduğunu asla görmedim. Kalbi ve aklı, hayır, vücudunun her zerresi onun Efendisi, kâinatın önderi ve yaradılışın gururu olan Muhammed’in (s.a.v.) sevgisiyle doluydu.”[2]
Bir gün Vâdedilen Mesih (a.s.) Mescit Mübarek denilen ve evinin bir kısmı olan camide dolaşıyor ve yanaklarından gözyaşları süzülüp akarken çok alçak sesle bir şeyler okuyordu. O sırada müritlerinden birisi tesadüfen içeri girdiğinde onun şu beyiti okuduğunu işitti:
كُنْتَ السَّوَادَ لِنَاظِرِيْ فَعَمِيَ عَلَيْكَ النَّاظِرُ
مَنْ شَاءَ بَعْدَكَ فَلْيَمُتْ فَعَلَيْكَ كُنْتُ أُحَاذِرُ
“Sen benim göz bebeğimdin, şimdi görmez oldum. Senden sonra kim ölürse ölsün, ben yalnız senin ölümünden korkuyordum.”[3]
Bu beyit Hazreti Resulüllah’ın (s.a.v.) ölümünden hemen sonra Sahabeden Hasân Bin Sabit hazretleri (r.a.) tarafından yazılmış ve okunmuştu.
Vâdedilen Mesih (a.s.), her çeşit sıkıntıya düşmüş, kendisine karşı olanların ellerinde zalimce işkencelerin kurbanı olmuş, çocuklarının, akrabalarının ve sâdık müritlerinin ölümlerinde çok acı duygularını aslâ açığa vurmamıştı. Fakat sevgili efendisi Hazreti Resulüllah ‘ın (s.a.v.) on üç yüzyıl önce vuku bulmuş ölümüne ait bir beyiti yapayalnız okurken gözlerinden yaşlar boşanmıştı. Vâdedilen Mesih’i henüz tanımayan ve O’nun ilâhi görevine yardımcı olmak için henüz onun cemaatine katılmamış bulunan kardeşlerimin şu bir tek nokta üzerinde, Allah’ı ve doğruluğu arayan ciddi ve samimi bir ruh ile düşünmelerini gönülden dilerim:
Acaba bir kimse efendisinin ölümünden on üç yüzyıl sonra, O’nun kaybından dolayı ani bir felaketmiş gibi böyle acı ile üzülüp sarsılarak ona hizmet ve sadakatteki köleliğini bu şekilde kolayca açığa vurabilir mi?
İnsan zaman zaman büyük felâketlere ve darbelere dayanmak zorunda kalır. Ana ve babalar çocuklarından, çocuklar ana ve babalarından, kocalar karılarından yoksun kalıp acı çekerler.
Bununla birlikte zaman, böylesine acı veren bu yaraları yavaş yavaş iyileştirir. Fakat düşününüz, bu kalbin sevgisi ne kadar derin ve şiddetli olmalı ki; onüç yüzyıl önceki sevgilisinin kaybından gelen şiddetli acı, zamanın geçişi ile hâlâ dinmiyor.
Vâdedilen Mesih’in (a.s.) en büyük kızı Nevvab Mübareke Begüm Hazretleri (r.a.) ile Allah (c.c.) tarafından Vâdedilen ve büyük bir akıl ve kavrayışla nimetlendirilen, yazıları büyük bir değer taşıyan çocuklarından birinin anlattıklarına göre Vadedilen Mesih (a.s.) bir gün karyolaya uzanmıştı. Ammican Hazretleri (Vadedilen Mesih’in eşi Cemaat içinde Ümmül Müminin olarak bilinirdi) ve babası Mir Nasır Nevab Sahib de odada onunla birlikte idiler. Konuşma Mekke’ye yapılacak Hacca çevrildi. Mir Sahib Hazretleri, Hicaz’a yapılan seyahatin eski zamanlardakinden çok daha kolay olduğunu, Haccın ifası imkânı üzerinde durulmasını teklif edince Mekke ve Medine’deki kutsal yerleri ve Peygamber Efendimizin (s.a.v.) kabrini düşünen Vâdedilen Mesih’in (a.s.) gözlerinden yaşlar boşanmış, bu yaşları silerken şöyle demişti: “Bu benim kalbimin arzusudur. Fakat Peygamber Efendimizin (s.a.v.) mukaddes kabrine bakmağa dayanıp dayanamayacağımdan emin değilim.”[4]
Peygamber Efendimize (s.a.v.) karşı bu şiddetli sevgiden dolayıdır ki Vâdedilen Mesih’in (a.s.) yazdığı her şiir veya nazım parçası gerçekten sayısız inci ve mücevherat ihtiva eden sevgi okyanusudur. İşte onun farsça yazılmış şiirlerinin birinden alınmış bazı mısralar:
“Harikulâde bir ışık aydınlatır ruhunu Muhammed’in,
Nadide yâkutlar vardır keşfedilecek madenlerinde Muhammed’in,
Muhammed’in gerçeğine delil ararsan eğer, ona aşık ol,
Zira Muhammed (s.a.v.) en açık delilidir Muhammed’in,
Onun yolunda öldürülüp ateşte yakılacağımı bilsem,
Yine de dönüp kaçmam kapısından Muhammed’in,
Ruhumu sen aydınlatmaktasın ey Muhammed’in ruhu,
Kendini fedâ etmek için sana hasret çekiyor ruhum.”[5]
Aynı şekilde bir Arapça şiirinde Hazreti Resulüllah’a (s.a.v.) hitap ederek şöyle der:
اُنْظُرْ إِلَيَّ بِرَحْمَةٍ وَ تَحَنُّنٍ يَا سَيِّؒدِيْ أَنَا أَحْقَرُ الْغِلْمَانِ
يَاحَبِّ إِنَّكَ قَدْ دَخَلْتَ مَحَبَّةً فِيْ مُهْجَتِىْ وَ مَدَارِكِيْ وَ جَنَانِيْ
مِنْ ذِكْرِ وَجْهِكَ يَا حَدِيْقَةَ بَهْجَتِيْ لَمْ اَخْلُ فيْ لَحْظٍ وَلَا فِيْ أٰنٍ
جِسْمِيْ يَطِيْرُ إِلَيْكَ مِنْ شَوْقٍ عَلَا يَا لَيْتَ كَانَتْ قُوَّةُ الطَّيَرَانِ
“Şefkatle merhametle yüzüme bak Efendim. Ben hizmetkârların içinde en değersiziyim,
Ey sevgili, aşkın ruhuma, aklıma ve kalbime girdi,
Bir an, bir saniye bile aklım unutmaz çehreni,
Ey hazlarımın bahçesi, sana doğru uçmağa can atıyor bedenim. Keşke kudretim olsaydı da uçabilseydim,”[6]
Samimi aşk, tabii olarak, sevgiliye karşı fedâkarlık ve benzersiz bir saygı ile kendini açığa vurur. Gerçek bir âşık sevgilisini daima kıskanır ve onun uğruna kendini fedâ etmeye her zaman hazırdır.
Vâdedilen Mesih, efendisi ve öğretmeni olan Hz. Muhammed (s.a.v.) için çok kıskanç bir saygı beslerdi. Hıristiyan misyonerlerinin Peygamber Efendimize (s.a.v.) karşı çok çirkin ithamlarına değinen Vâdedilen Mesih şöyle diyor:
“Hıristiyan Misyonerleri Peygamberimize (s.a.v.) karşı sayısız ithamlar uydurmuş ve uydurmaktadırlar. Bu kimselerin Peygamberimiz hakkındaki alayları ve küçümseyerek gülmeleri kadar kalbimi acı ile yaralayan bir şey yoktur.
İnsanların en mükemmeline (Hz. Muhammed’e s.a.v.) karşı olanların sarf ettikleri acı sözler kalbimi şiddetle yaralamış ve yaralamaktadır. Allah (c.c.) şahidim olsun ki eğer çocuklarım, çocuklarımın çocukları, dostlarım, iş arkadaşlarım, yardımcılarım gözlerimin önünde öldürülürse; kol ve bacaklarım koparılsa, göz bebeklerim oyulup çıkarılsa, bütün planlarım boşa çıkmış olsaydı, her zevk ve rahatlıktan yoksun kalsaydım, yine de Peygamber Efendimize (s.a.v.) karşı alçakça yapılan hücumların bana verdiği acı, yukarıda sıraladığım işkence ve sefaletlerin verdiği acı ve elemleri kat kat geçerdi. Ey âlemlerin Rabbi, Sana yalvarıyorum, bana acıyarak ve bağışlayarak bak ve beni bu elem verici sınamadan kurtar.”[7]
Bir gün Vâdedilen Mesih (a.s.) Lahor istasyonunun dışında tren bekliyordu. O sırada Pandit Lekhram adında bir tanıdığı (ki bu zat daha sonra Vâdedilen Mesih (a.s.) ile mübahale sonucu helâk olmuştur) tesadüfen yakından geçerken, Vâdedilen Mesih’in orada olduğunu öğrenince, usûlen ona saygılarını sunmak için yaklaştı. Vâdedilen Mesih (a.s.) o sırada namaz için hazırlanıyordu. Pandit Lekhram onu selâmladı. Fakat Vâdedilen Mesih (a.s.) onu görmemiş gibi selâmına karşılık vermedi. Bunun üzerine Pandit Lekhram başka bir taraftan Vâdedilen Mesih’e tekrar yanaşarak selâm verdi. Vâdedilen Mesih yine karşılık vermedi. Pandit Lekhram gidince, birisi Vâdedilen Mesih’e “Efendim Lekhram geldi ve size selâm verdi” deyince Vadedilen Mesih (a.s.) durumu şöyle açıkladı: “O benim Efendime (s.a.v.) küfreder sonra da bana selâm verir.”
Bu, her sınıf ve itikattan halk için bir nezaket ve bağışlama sembolü olan ve bütün milletlerin ve toplulukların halkına en yüksek şefkat ve sempati ile muamele eden bir insanın gösterdiği tepki idi. Çünkü bu insan sevgili Efendisinin şerefi söz konusu olunca, katiyyen affetmiyordu.
Onun bu karakterinin aynı özelliğini gösteren diğer bir olay da, Lahor’da düzenlenen dinî bir konferansta meydan geldi. Arya Samac isimli koyu bir Hindu tarikatının mensupları, Lahor’da çeşitli dinî görüşlere yer veren bir konferans tertiplemişti. Konferansı düzenleyenler, Vâdedilen Mesih’den (a.s.) de bir tebliğ hazırlamasını ve bunu konferansta okumasını istediler ve konferansta yapılacak konuşmaların, her hususunda da kendisine teminat verdiler. Vâdedilen Mesih bir tebliğ hazırladı ve bu tebliği konferansta okuması için, seçkin müritlerinden birine, sonradan kendisinin ilk halifesi olan Mevlevî Nuruddin Hazretlerine verdi. Nuruddin Hazretleri, Vâdedilen Mesih’in (a.s.) diğer bazı arkadaşları ile birlikte, konferansa katıldı. Diğerlerinin dini duygularını incitecek hiçbir şeyin söylenmeyeceğine dair verilen teminata rağmen, Arya Samac mezhebine mensup bir konuşmacı, Peygamber Efendimiz (s.a.v.) hakkında saygısız bir tavır takındı ve çok çirkin hücumlarda bulundu. Bu olay Vâdedilen Mesih’e nakledildiğinde, Mevlevi Nuruddin hazretleri ve onunla birlikte konferansa katılan diğer Ahmedî Müslümanların, bu saldırgan konuşma sırasında konferansı takibe devam etmelerine çok canı sıkılan Vâdedilen Mesih, büyük bir hiddetle, tekrar tekrar şöyle bağırdı: “Peygamber Efendimize (s.a.v.) çirkin sözler söylenen bir toplantıya niçin devam ettiniz? Niçin bu toplantıyı hemen terk etmediniz? Nasıl oldu da, Peygamber Efendimize (s.a.v.) karşı tâzim duygunuz ve kendinize olan saygınız sizi böyle sesinizi çıkartmadan oturtabildi ve Sevgili Efendimiz (s.a.v.) hakkındaki küfürleri dinletebildi.”
Sonra o andaki duygularını ve hidetini, şu ayet-i kerimeyi okumakla ifade etti[8]:
وَقَدۡ نَزَّلَ عَلَیۡکُمۡ فِی الۡکِتٰبِ اَنۡ اِذَا سَمِعۡتُمۡ اٰیٰتِ اللّٰہِ یُکۡفَرُ بِہَا وَیُسۡتَہۡزَاُ بِہَا فَلَا تَقۡعُدُوۡا مَعَہُمۡ حَتّٰی یَخُوۡضُوۡا فِیۡ حَدِیۡثٍ غَیۡرِہٖۤ ۫ۖ اِنَّکُمۡ اِذًا مِّثۡلُہُمۡ ؕ اِنَّ اللّٰہَ جَامِعُ الۡمُنٰفِقِیۡنَ وَالۡکٰفِرِیۡنَ فِیۡ جَہَنَّمَ جَمِیۡعَا ﴿۱۴۱﴾ۙ
“Allah’ın ayetleri reddedilince ve alay konusu edilince, onlarla oturmaya devam etme, ta ki başka bir konuyu ele alıncaya kadar.”[9]
Çağımızda Peygamber Efendimize (s.a.v.) karşı böyle hassas bir aşk ve benzersiz saygıya dair başka bir örnek gösterilebilir mi? Vâdedilen Mesih’in bütün hayatı ve hayatındaki küçük büyük her olay, Onun Hazreti Resulüllah’a karşı son derece güçlü saygı ve sevgisine delil teşkil etmektedir.
Makaleyi derleyen: Kubilay Çil
[1] İzale-i Evham
[2] Siret-i Tayyibe, Hz. Mirza Beşir Ahmed (r.a.), sf.26
[3] Divan Hasan Bin Sabit (r.a.)
[4] Siret-i Tayyibe, Hz. Mirza Beşir Ahmed (r.a.), sf.35-36
[5] Ayna-yı Kemalat-ı İslam; Ruhani Hazain, c.5, sf. 649
[6] Ayna-yı Kemalat-ı İslam; Ruhani Hazain, c.5, sf. 594
[7] Ayna-yı Kemalat-ı İslam; Ruhani Hazain, c.5, sf. 15
[8] Siret-ül Mahdi, cilt.1, bölüm.1, sf. 200-201
[9] 4-Nisa:141