Kutsal Kitap ve Yahudilere inen ilk azap

Yahudilere inen ilk azabın durumu Kutsal Kitap’tan şöyle anlaşılmaktadır:

Yahudiler hz. Musa’dan sonra güç kazanıp ilerde hz. Davud zamanında güçlü bir saltanata sahip oldular. Bu saltanat hz. Davud’dan sonra da bir müddet devam etti ancak zaman içerisinde zayıfladı. Bu saltanatın son günlerinde, Babil’in kuzey bölgesinde yaşayan Asurlular onları yenilgiye uğrattı.

Bu millet, Ninova’nın hakimiydi. Onlar Yahudilerden haraç almaya başladılar. Daha sonra Mısır’ın bir şehzadesi olan Neko, Asurluları yenilgiye uğrattı. Böylelikle Yahudiler, Ninova yerine Mısırlıların hükümranlığı altına girdiler. Hz. İsa’dan yaklaşık altı yüz sene önce ve hz. Davud’dan dört yüz sene sonra Allah, Yeremya Peygamber vasıtasıyla onları, günahları hakkında uyararak şöyle dedi: Eğer şimdi bile tövbe ederseniz, sizin sürgün edilmenizle ilgili gaybi haber ertelenecektir. Ancak onlar uyarıya kulak vermediler. (Yeremya, Bap 7)

Sonuç olarak Allah, Babillileri onların üzerine azap olarak musallat etti. Kutsal Kitap, Krallar 2, Bap 25’te bu durum şöyle geçmektedir:

Sidkiya’nın krallığının dokuzuncu yılında, onuncu ayın onuncu günü, Babil Kralı Nebukadnessar bütün ordusuyla Yeruşalem önlerine gelip ordugah kurdu. Kentin çevresine rampa yaptılar.

O, şehri kuşattı. Bu kuşatma uzun sürdü. O zamanlar Sidkiya Yeruşalem’in kralıydı. Kuşatma uzayınca şehirde kıtlık meydana geldi. Sonunda kentin surlarında bir gedik açıldı. Yani Babilliler suru deldiler. (Krallar 2, Bap 25, Ayet 4)

Sonuç olarak halk kapılardan birisini açıp kaçmaya başladı. Sıdkiya Kral ise kaçarken yakalandı. Onun gözlerini oydular ama gözlerini oymadan önce onun oğullarını gözünün önünde katlettiler. Daha sonra onu zincire vurup Babil’e götürdüler. (Krallar 2, Bap 25, Ayet 4-7)

Bundan sonra Babil kralı, Nebuzaradan’ı Yeruşalem’e gönderdi. O, oraya varınca RAB’bin Tapınağı’nı, sarayı ve Yeruşalim’deki bütün evleri ateşe verip önemli yapıları yaktı.

Muhafız birliği komutanı önderliğindeki Kildani ordusu Yeruşalem’i çevreleyen surları yıktı. Komutan Nebuzaradan kentte sağ kalanları, Babil Kralı’nın safına geçen kaçakları ve geri kalan halkı sürgün etti. (Krallar 2, Bap 25, Ayet 9-11)

Nehemya Peygamberin Kitabından anlaşıldığına göre bu yıkımın sebeplerinden birisi Sebt Gününe olan saygısızlıktan idi. Nitekim şöyle yazılıdır:

Yahudalı soyluları azarlayarak, “Yaptığınız kötülüğe bakın!” dedim, “Şabat Günü’nü hiçe sayıyorsunuz. Atalarınız da aynı şeyi yapmadı mı? Bu yüzden Tanrımız başımıza ve bu kente bela yağdırmadı mı? Siz Şabat Günü’nü hiçe sayarak Tanrı’nın öfkesini    İsrail’e karşı alevlendiriyorsunuz.” (Nehemya, Bap 13, Ayet 17-18)

Aynen bunun gibi Hezekiel Peygamber de Yahudileri uyarmıştı. O, onların birçok günahından bahsederken günahlarından birisini şöyle anlatmaktadır:

Benim kutsal eşyalarıma saygısızlık ettin, Şabat günlerimi hiçe saydın. (Hezekiel, Bap 22, Ayet 8)

Daha sonra Bap 23 Ayet 38’de şöyle denilmektedir:

Bununla kalmayarak, şunları da yaptılar:

Bununla kalmayarak, şunları da yaptılar: Çocuklarını putlara sundukları gün tapınağımı kirlettiler, Şabat günlerimi hiçe saydılar. Aynı gün tapınağıma girip onu kirlettiler. (Hezekiel, Bap 23, Ayet 38)

Ben burada sebt gününe olan saygısızlıklarıyla ilgili referansları verdim. Çünkü tefsirini yaptığımız bu ayette sadece şiddetli azaptan haber verilmektedir. Ancak burada işaret edilen, Nahl Suresinde bahsedilen şeylerdir. Nahl Suresinde Allah-u Teala şöyle buyurmaktadır:

اِنَّمَا جُعِلَ السَّبۡتُ عَلَی الَّذِیۡنَ اخۡتَلَفُوۡا فِیۡہِ 

Yani, Allah’ın kelamında ihtilafa düşerek dine zarar verenler üzerine sebt          azabı inmişti. (Nahl Suresi, Ayet 125)

Kur’an-ı Kerim’in konuları arasında bir tertip ve düzen vardır. Bu ayet bunun güçlü bir delilidir. Daha sonra inen Nahl Suresinde sebtten bahsedilmektedir. İsra Suresi ise önce indiği halde onun içindeki konular Nahl suresindeki konularla öylesine uyumludur ki sanki Nahl Suresi önce ve İsra Suresi daha sonra inmiş gibidir. Ve İsra suresinde, Nahl Suresinde bahsedilenlere cevap verilmiş ve orada anlatılan konular tekamüle ermiştir.

Babillilerin bu saldırısının sebebini tarih şöyle anlatmaktadır:

Yahudiler zayıf düştüklerinde Asurlular Filistin’i fethederek kendi saltanatlarına kattılar. Ancak bundan sonra Mısırlı bir firavun olan Neko, Asurlular saltanatını yıktı.

Böylelikle Filistin, Asurlulardan Mısırlılara geçti. Mısır firavunu, Yusiya’nın oğlu Elyakim’i oranın hükümdarı yaptı.

Ancak  bu  esnada  Asurlu  devletinin yıkımını gören komşusu Kildani kralı oğlu Nebukadnezar’ı Neko’yla savaşmaya    yolladı. Böylelikle Nebukadnezar Mısır’ı fethetti ve Filistin Babillilerin eline geçti.

Ancak Filistin’in hükümdarı Elyakim, Mısırlılara meyletmeye devam etti. Bunun üzerine Nebukadnezar oraya çıkarma yaptı.

(Bu çıkarma Nebukadnezar’ın generali Nebuzer Adam tarafından Milattan önce 587 senesinde yapıldı.)

Ancak ordusu oraya varmadan önce Elyakim öldü.

Onun oğlu Yehoyakin, orduya karşı koyamayıp af talep etti ve o Babil’e götürüldü.

Yerine Sıdkiya, Filistin’in hükümdarlığına getirildi. (Sıdkiya, Elyakim’in kardeşiydi ve onun asıl ismi Matanya idi.)

Ancak o da Mısır Kralı Hofra’dan yana olduğu için Babilliler, Milattan önce 588’de Filistin’in başkentini kuşattılar. Sonuç olarak Milattan önce 586’da, sur yıkıldı, Sıdkiya kaçarken yakalandı ve padişahın emriyle esir olarak Babil’e götürüldü. Babilliler, Yahudilerin kutsal yerlerini yaktılar. Suru yıktılar ve şehri yıkıma uğrattılar.

اِنۡ اَحۡسَنۡتُمۡ اَحۡسَنۡتُمۡ لِاَنۡفُسِکُمۡ ۟ وَاِنۡ اَسَاۡتُمۡ فَلَہَا ؕ فَاِذَا جَآءَ وَعۡدُ الۡاٰخِرَۃِ لِیَسُوۡٓءٗا وُجُوۡہَکُمۡ وَلِیَدۡخُلُوا الۡمَسۡجِدَ کَمَا دَخَلُوۡہُ اَوَّلَ مَرَّۃٍ وَّلِیُتَبِّرُوۡا مَا عَلَوۡا تَتۡبِیۡرًا ﴿۸﴾

İyi işler yaparsanız, ancak kendi yararınıza olur. Kötülük ederseniz (de,) ancak kendinize etmiş olursunuz.

Daha sonra onlar (yani düşmanlarınız) sizin saygıdeğer kimselerinize kötü davransınlar ve ilk defa girdikleri gibi Mescid’e girsinler ve galebe çaldıkları her şeyi tamamıyla mahvetsinler diye ikinci vaadin (gerçekleşme) zamanı geldi. (Beni İsrail Suresi, Ayet 8)